بندو بارت را کمی تعمیر کن

دستهایم می خورد به استخوانهای تراش خورده و بی جان تنت

مرد شب لااقل اینبار کمی روغن بزن

چوب خشکیده ی لولای گلویت تا صبح

عقدنامه ی خودش را با هوا 

جشن می گیرد عروسی می کند

با قریچ قروچ خود خواب مرا به دار می آویزد!

مرد شب حالم بهم می خورد از........  

پشه ها توی هوا به ساز وحشیانه ی غم های من میرقصند!

تو که حالیت نمی شود سرت

زیر آهنی ترین پتوی خواب پنهان است

مرد شب حالم بهم می خورد از........  

تو که آدم نیستی دیو تاریکی ای وحشت مرگ

آن زمان که ساعت دیواری

یازده بار در خاموشی می خندد

و تمام کودکان باز مانده ی ادیسون

در میان خانه های شهر

بی صدا می میرند

قفل و زنجیر به پاداری و می آیی به سویم

شیشه ها هنوز از

سکته ی دیشب خود بی جانند

نیست دیگر راهی

خود شعله می شوم

تو فقط خاموش باش

 و خدا

صبح خاکستر از باد به جا مانده و تبدار مرا

آدم خواهد ساخت